نخستین منجی زرتشتی

اوشیدر (= آنکه نظم/راستی را می‌افزاید،mayrhofer, die-arier im alter vorderasien,1997,87) در سنت زرتشتی نام نخستین موعودِ منجی است که در سی سالگی، در دهمین هزاره آفرینش، اهرمزد رهبری دین و هدایت‌گری نیروهای نیک بر ضد قوای اهریمنی را بدو می‌سپارد و در روزگار او تنگی و خشک‌سالی می‌کاهد و در همه جهان رامش و آشتی و خرمی می‌گسترد (بندهش 1369:ص 142؛ دین‌کرد 7/8/55 به بعد؛ 7/9/1 به بعد).
بنابر روایات،زرتشت سه بار با همسر خود هووی نزدیکی کرد که هر بار نطفه او بر زمین ریخت.ایزد نریوسنگ روشنی و نیروی آن تخمه‌ها را برگرفت و برای نگاه‌داری به ایزدبانوی آناهید سپرد و 9999 فروهر برای محافظت از آن‌ها در برابر آسیب دیوان گمارده شدند. بدین‌سان، نطفه‌های داده شده به ایزدبانوی آب‌ها در دریاچه کانسوی (هیرمند کنونی) نگاه‌داری می‌شوند و در ژرفای آن همچون سه چراغ می‌درخشند. یک هزار سال پس از روزگار زرتشت، دوشیزه‌ای در این دریاچه آبتنی کرده (یا از آب آن نوشیده) و در نتیجه از آن نطفه‌های محفوظ در بُن دریاچه آبستن نخستین موعود، اوشیدر، خواهد شد(بندهش 1367:142-143؛دین‌کرد 7/8/55-55). از دیدار با اهرمزد به عنوان معجزه خورشید را 10 شبانه روز در اوج آسمان متوقف می‌کند و صلح و آشتی را در زمین می‌گسترد. پس از پایان هزاره اوشیدر دیوی به نام ملکوس پدیدار می‌شود و زمین را دچار باران و طوفان و زمستانی سهمگین می‌کند،آنگونه که بسیاری از مردمان و جانوران نابود می‌شوند. برای جبران این تلفات از ورجم‌کرد (دژ زیر زمینی جمشید) مردمان و جانوران بسیاری رهسپار سکونت بر زمین می‌شوند.
از اوشیدر و مادرش namigpid  (= آنکه پدری نامدار دارد، mayrhofer, die-arier im alter vorderasien,1997,79) در یشت 13/138، 141 یاد شده و فروشی آنان ستوده شده است.
باور بنیادین زرتشتی به زاده شدن رهایی بخش جهان از یک دوشیزه در سرار خاورمیانه عصر هخامنشی، یعنی از سده ششم پیش از میلاد به بعد، هنگامی که کمابیش همه سرزمین‌های شرق مدیترانه تحت فرمان پارسیان بود،عقیده‌ای بسیار شناخته شده و پر آوازه بود. به نظر می‌رسد که این باور بر اندیشه‌های یهودی – مسیحی نیز تاثیراتی گذاشته و حتی ممکن است در سرزمین‌های شرقی شاهنشاهی هخامنشی، در برآمدن و بالیدن آموزه maiteyra بودای موعود و آینده‌ای که بوداییان شمالی بدان باور داشتند،سهیم بوده باشد(boyce,astvat ereta,encyclopaedia iranica,1987,vol 2,126-127).
منبع:
احمدی،داریوش 1386: پایان جهان و ظهور موعود در ادیان ایران باستان،تهران،انتشارات توس
Advertisements
این نوشته در تاریخ ارسال شده و با , , برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s