کین سیاوش

در تاریخ بخارا که همزمان با شاهنامه ابومنصوری تالیف شده، روایاتی درباره سیاوش است که چون نشانه‌ای از ادامه سنت‌های باستانی در آن سال‌ها است و محیط نظم شاهنامه را روشن می‌کند،جالب توجه است.
 اصل این کتاب از ابوبکر محمد بن جعفر نرشخی ( متوفی 348 هجری قمری) بوده، دو قرن بعد در 522 هجری قمری ابونر احمد قباوی بخاری آنرا به پارسی برگردانیده و در 572 هجری قمری محمد بن زفر بن عمر آنرا تلخیص کرده است.
 اهل بخارا را بر كشتن سياوش سرودهاى عجب است و مطربان آن سرودها را كين سياوش گويند.پس سیاوش این حصار بخارا بنا کرد و بیش تر آنجای می‌بود … و ميان وى و افراسياب بدگوئى كردند، و افراسياب او را بكشت. و هم در اين حصار بدان موضع كه از در شرقى اندر آئى اندرون در كاه فروشان،و آنرا دروازه غوريان خوانند او را آنجا دفن كردند. و مغان بخارا بدين سبب آنجاى را عزيز دارند. و هر سالى هر مردى آنجا يكى خروس برد و بكشد،پيش از بر آمدن آفتاب روز نوروز. و مردمان بخارا را در كشتن سياوش نوحه‌هاست، چنانكه در همه ولايت‌‏ها معروف است. و مطربان آنرا سرود ساخته‌اند، و مى‌گويند و قوّالان آنرا گريستن مغان خوانند. و اين سخن زيادت از سه هزار سال است.
Advertisements
این نوشته در ادبیات ارسال شده و با , , برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s